En zo zit ik alweer 2 weken in de kliniek. Het wilde niet meer en dus leek dit de meest logische oplossing, opname.

Fijn om te merken dat thuis de rust weer een beetje weerkeert... En ik vind het voor mezelf ook fijn om even niet te hoeven zorgen en regelen. Maar me helemaal kan richten op hoe het nu verder moet... ofzoiets.

 

Moeilijk en ik verwacht dat het ook niet zomaar weer allemaal op de rit staat.

 

Rain

En toen was het alweer juni...

Inmiddels is er e.e.a. in gang gezet. We krijgen een tegemoetkoming voor de kinderopvang! Ik krijg thuisbegeleiding, paar uur per week.

 

Gesprekken zijn meestal wel ok, maar er zijn ook dingen die me bezig blijven houden. Maar ik heb er wel vertrouwen in dat ik dat de volgende keer kan bespreken.

Heb het opgeschreven, dus kan het in elk geval laten lezen.

 

Dat was het voor nu.

Rain

Hoog tijd om weer wat van me te laten horen denk ik...

 

Gesprekken met mn nieuwe behandelaar zijn goed, niet makkelijk.

Maar ik vertrouw haar!  

 

Ik heb inmiddels ook andere medicatie erbij gekregen en ik slaap een stuk beter over het algemeen, dus dat is winst.

Het gaat niet echt (echt niet) lekker. En ik vind het vooral "in real life" lastig om dat toe te geven. Maar daar ben ik heel voorzichtigjes toch maar wat mee bezig.
En eigenlijk is het nu allang bedtijd, dus ik ga die kant maar eens op.

 

Rain

Nieuwe behandelaar inmiddels gesproken en dat voelt veel beter dan de vorige!!!

Overleggen in plaats van mijn bezwaren aanhoren en dan zeggen: maar we doen het toch.

Ik heb het gevoel dat dit meer gaat klikken.

 

Het gaat niet echt lekker, ik heb het idee dat ik erg hard mn best moet doen om mn hoofd boven water te houden.

 

Rain

Hoog tijd voor weer een berichtje.

Inmiddels heb ik eindelijk actie ondernomen mbt mn behandelaar.
Mijn nieuwe behandelaar nog niet gesproken, maar ik hoop dat ik deze week hoor wanneer ik weer een gesprek heb. En dan hopen dat dat wel klikt.
Ik heb aardig wat moed moeten verzamelen om te bellen en te vertellen dat ik toch echt een ander wil.
Maar dat het gelukt is is toch weer een soort overwinning op mezelf.
Laatste keer bij de psychiater besloten om de medicatie nog even te laten zoals het is.
Eind van de maand heb ik daar weer een afspraak en kijken we verder.

 

Op mn vrijwilligerswerk evaluatie gehad en die was goed. Ik mag blijven .

Als daar toch eens een betaalde baan vrij zou komen... maar daar moet ik maar niet te hard op hopen, want dat zit er met al die bezuinigingen momenteel overal, niet in.

Ben ook niet echt op zoek naar werk, ik weet niet zo goed wat ik wil. Ja mn vrijwilligersbaantje, maar dan betaald...

 

Rain

Inmiddels zijn we alweer een paar weken verder.
Gesprekken zijn gestart, ik weet niet wat ik van mijn behandelaar vind.
Na het eerste gesprek had ik echt een rotgevoel, ook omdat er een enorme tijd tussen zat voor de volgende afspraak.

Daar heb ik over gebeld en toen kon ik eerder komen. Dat gesprek was wel beter.
Maar na het gesprek vandaag weet ik het dan weer niet.

Als ik daar zit dan voelt het soms net alsof het gewoon aanstellerij is.
Dat ik gewoon even anders moet denken, want ik weet wel dat het niet klopt.
Waarom kan ik dat dan niet zo even omzetten...?

 

Ik weet ook niet of ik wel een klik heb met die behandelaar...
Ik had me voorgenomen om nog iets anders te bespreken, maar dat is er niet van gekomen.
Dat is dan misschien iets voor de volgende keer, of bij de psychiater...

Heb nog even om erover na te denken.

 

Medicatie is verhoogd, merk er nog niks van. Gaan we volgende keer bij de psychiater weer naar kijken.

Rain

Gestoord word ik van mezelf en van mijn gedachten.

 

 

En als al dat nadenken nou wat op zou leveren... maar ook dat is niet zo.

Door na te denken kan ik niet dingen voorkomen of veroorzaken, ik heb daar helemaal geen invloed op. Dus waarom zou ik er dan over nadenken.

Want ik kan niet altijd alle touwtjes in handen hebben.

En dat is het frustrerende, ik weet dat het zo is.

Waarom blijf ik dan toch zo malen in mn hoofd. Waarom kan ik niet gewoon een knopje omzetten en dan is het klaar... Loslaten, gewoon maar nemen zoals het komt.

 

Als het zo simpel was, dan waren er vast ook geen psychologen en aanverwante beroepsgroepen...

Maar toch, het klinkt zo simpel. Loslaten, maar ik vind het verre van simpel.

Ik hoop dat ik het kan, maar ik ben ook een beetje bang dat ik het niet kan. Of dat ik te hoge verwachtingen heb...

Ik durf er niet zo goed op te vertrouwen eigenlijk. En ik ben bang wat dat dan met me zal doen...

 

Ach en zo ben ik alweer 10 stappen vooruit aan het denken. STOP DAARMEE RAIN STOP!!!

 

Rain

Inmiddels heb ik mijn intake gehad. Het was een goed gesprek, waarna ik echt het gevoel had dat er naar me geluisterd is.
Ik heb gelijk een afspraak gekregen om met de psychiater naar mn medicatie te kijken en een nieuwe afspraak voor een gesprek.
Of dat dan weer een soort intake-achtig iets is weet ik niet zo goed, want ik zat eigenlijk niet bij het goede team wat ik zo begreep.
Verkeerd aangemeld...
Maar ik zit in elk geval in het systeem daar nu ;-).

 

Een aantal afspraken gemaakt, o.a. dat ik meer tijd voor mezelf regel.
Dat houdt in dat de kinderen naar het kinderdagverblijf gaan een dag in de week.
En dat maakt het dan toch ook wel "echt". Het is net of ik het allemaal nog wat kon ontkennen en alsof nu ik het dan "toegeef" dat het zo niet gaat, het ook echt niet meer gaat.
Alsof het nu ineens lastiger is om het te verbergen. Dat ik mn buurvrouw tegenkom in de supermarkt en ze vraagt hoe het gaat en ik zowat ga staan janken daar...
Dat ze ziet dat het niet wil... en dat maakt dat ik me kwetsbaarder voel.
Terwijl het ook wel fijn is als je begripvolle reacties krijgt.
Toch, als ik mn been had gebroken zou ik het minder lastig vinden...
Alsof er toch een soort taboe rust op psychisch niet in orde zijn.
En door het natuurlijk weg te stoppen werk ik er net zo hard aan mee om dat taboe in stand te houden...

 

Rain

Alweer een tijdje geleden dat ik een logje heb geschreven.

Inmiddels eerste gesprek gehad en na wikken en wegen gemaild dat ik het niet echt vond klikken. Prettige reactie op teruggekregen.

Via de huisarts nu doorverwezen naar soort ggz, tot ik daar terecht kan nog wel gesprekken en dat vind ik wel fijn. Dan kan ik toch mn ei even kwijt.

 

Het gaat niet echt lekker (misschien kan ik beter zeggen: echt niet lekker).

Voel me futloos en moe, kan bijna niks hebben en dat is lastig met 2 kleine kinderen.

 

Het vrijwilligerswerk is leuk, ook om even uit huis te zijn en volwassenen te spreken (in de bibl*ioth*eek). En mn ouders springen her en der bij, wat ook prettig is. Maar eigenlijk zou ik het liefst in mn bed kruipen, dekens ver over mn hoofd en slapen. Ik weet dat dat niet de oplossing is, dat het ook niet kan. Maar toch.

 

Rain

Of ik al wat merk van de medicatie... ik weet het niet zo goed. Het lijkt of ik iets beter op kan staan als ik ben omgedonderd zeg maar.

Maar het gaat toch ook niet echt om over naar huis te schrijven...

Ik heb weer contact gehad voor gesprekken en met een beetje mazzel heb ik voor de kerst nog mn eerste gesprek.

 

Ik kan zo balen van die rare kronkels van me...

 

Maar om positief af te sluiten... ik ben sinds een paar weken een ochtendje vrijwilligerswerk aan het doen. Even het huis uit, geen kids om me heen. En dat bevalt goed !

 

Rain